Codzienne chwile nie potrzebują efektów specjalnych, żeby zasługiwać na zdjęcie. O pięknie często decyduje sposób patrzenia.
Czas czytania
Kategoria wpisu
Data
O fotografii i codzienności
Jest taki utwór Fisz Emade – „Zwykły”. I jest w nim zdanie, które zostało ze mną na długo (i z moją marką, jak już pewnie zauważyliście na stronie): „Zwykłe znaczy piękne.”
Kiedy usłyszałem je pierwszy raz, nie wiedziałem jeszcze, że kilka lat później stanie się właściwie mottem mojej fotografii. Po prostu je zapamiętałem. Pewnie dlatego, że od dawna mam podobnie z życiem.
Lubię zwyczajność
Lubię swój dom, moją rodzinę, zwyczajne spacery, rozmowy i obiady. Lubię codzienność, która nie wydarza się na pokaz. Nie potrzebuję, żeby każdego dnia wydarzyło się coś wielkiego.
W fotografii bardzo łatwo zacząć szukać niezwykłości. Estetycznych miejsc, spektakularnych świateł, tuszujących niedoskonałości póz, momentów efektownych od pierwszego wejrzenia.
A mnie często najbardziej interesuje ktoś oparty o ścianę, rodzina podczas kolacji, dwie osoby zaintrygowane zwykłą rozmową, kotlet mielony na zapełnionym polskimi daniami stole…
Piękno nie wynika z tego, co fotografuję. Może wynikać z tego, jak na to patrzę.
Piękno zwykłych chwil
Zwykłe znaczy piękne
Im dłużej fotografuję, tym mniejszą mam potrzebę udowadniania, że każdy kadr musi być wielkim wydarzeniem. Ludzie nie rodzą się modelami, spotkania nie są spektaklami, życie nie jest obsypane cukrem pudrem…
Kiedy człowiek naprawdę dobrze czuje się we własnej codzienności, zwykły dzień nie potrzebuje aż tylu efektów specjalnych. Fotografia też nie.
I chyba właśnie dlatego to zdanie zostało ze mną na dobre.
